Φαινομενολογική Ψυχολογία

Αφηρημένο

Δεν είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε «νέα» ιδέες για την Οδύσσεια. Θα είναι δυνατή, ωστόσο, να αντιπαρατεθεί με τις απόψεις των άλλων αρχική στοχαστές με έναν πρωτότυπο τρόπο που φωτίζει χαρακτήρα του Οδυσσέα. Τέτοια ήταν ο Hubert Dreyfus επίτευγμα »στην πρόσφατη διάλεξή του με τίτλο« Ο άνθρωπος, ο Θεός και Κοινωνία στη Δυτική Λογοτεχνία "στο πανεπιστήμιο του Berkeley. Dreyfus προσφερόμενες ερμηνεία της Οδύσσειας που χαρακτηρίζουν κάθε στάδιο του ταξιδιού του Οδυσσέα ως ένα ξεχωριστό "κόσμο", που διέπονται από ένα θεό με ένα συγκεκριμένο "διάθεση".

Λογαριασμό Ντρέιφους »εύκολα προέρχεται από την ιδέα του Heidegger του« ιστορικού »και το ρόλο που διαδραματίζουν οι θεοί στο επίκεντρο των πρακτικών ενός πολιτισμού. Υπό τις συνθήκες αυτές, Dreyfus θεωρεί μόνο τις οντολογικές πτυχές καθενός κόσμων του Οδυσσέα. Ντρέιφους είναι προδιατεθειμένος να απορρίψει ως «ontic" κάτι που δίνει την αίσθηση, όμως εξ αποστάσεως, από psychologism. Αν και αυτό το ένστικτο είναι σωστή, το πρόβλημα είναι, κατά κάποιο τρόπο, λεπτές. Επειδή «ontic" μπορεί να ερμηνεύεται κατά τρόπο που να μην εμπλέκουν "διάθεση", Dasein ή «το ασυνείδητο," ή άλλα (Χάιντεγκερ, τουλάχιστον) την ψυχική αλαμπουρνέζικα. Αντίθετα, ontic πτυχή Dasein είναι η φύση και το πεδίο εφαρμογής της, και σε ποιο βαθμό, επαναλαμβάνει Dasein, instantiates, και inculcates την οντολογική ταμπεραμέντο της κουλτούρας στην οποία είναι Dasein-in-the-κόσμο. Μια τέτοια ontic υπόψη ωδίνες του Οδυσσέα όχι μόνο συμπληρώνει ότι προσφέρονται από Ντρέιφους, αλλά και συνάδει με Χάιντεγκερ (Ω ναι, και ο Όμηρος, επίσης).

Ι. περιπλανήσεις του Οδυσσέα »

Την άνοιξη του 2007, ο Hubert Dreyfus Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ παρουσίασε μια κατηγορία με τίτλο, το σημείο εκκίνησης Ντρέιφους ήταν Οδύσσεια του Ομήρου "Ο άνθρωπος, ο Θεός και Κοινωνία στη Δυτική Λογοτεχνία." - Ένα από τα κανονικά κείμενα της δυτικής λογοτεχνίας. Κύριο θέμα του Ομήρου, είπε ο Ντρέιφους, είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ των θεών και των ανθρώπων. Οι "θεοί" στην περίπτωση αυτή είναι το Ολυμπιακό πάνθεον? "Άνδρες", οι Έλληνες και οι Τρώες, και, ιδίως, πρώην πρωταγωνιστής μας, ο Οδυσσέας.

Το κύριο χαρακτηριστικό των θεών του Ολύμπου είναι "διάθεση" τους - μια ορισμένη στάση, ή διάθεση, ή το Outlook, πιο χαρακτηριστική του κάθε ένα από αυτά. Κάθε θεός είναι το πρότυπο, ή παράδειγμα, από μια συγκεκριμένη διάθεση. Για παράδειγμα, ο Άρης, ο θεός του πολέμου, είναι πολεμοχαρείς? Και την Αφροδίτη, η θεά του έρωτα, είναι ερωτικό.

Dreyfus συνέχισε, σε κάθε στάδιο του ταξιδιού του Οδυσσέα από την Τροία πίσω μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ξεχωριστό "κόσμο." Ένας κόσμος δεν χρειάζεται να είναι ένα μοναδικό, spatialized περιβάλλον. Αντίθετα, αποτελεί μια αυθαίρετη εξαγωγή χώρο, για τον καθορισμό των τρόπων με τους οποίους τα πράγματα "εμφανίζονται" για εκείνους στον κόσμο, και προσφέροντας δυνατότητες για δράση. Κάθε κόσμος έχει το δικό της ρόλο, και τον εξοπλισμό.

Κάθε κόσμος είναι επίσης το όνομα ενός θεού. Και, όταν κάποιος μπαίνει σε έναν κόσμο, ένα εμπίπτει στην εφαρμογή επιρροή του Θεού, ή διάθεση. "Διάθεση" ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να σκεφτεί ψυχολογικά, και σίγουρα όχι σε ασήμαντες ή ιδιότροπη αίσθηση. Αντίθετα, είναι ένα οντολογικό χαρακτηριστικό της ισχύουσας κόσμο. Επίσης, καθορίζει εξ ολοκλήρου τενόρο αυτόν τον κόσμο, ή τονικότητα. Για παράδειγμα, όταν ο Οδυσσέας έμενε με Καλυψώ, του οποίου κόσμος διέπεται από την Αφροδίτη, έγινε εξ ολοκλήρου ερωτικής, με εξαίρεση τις διαθέσεις των άλλων, ώσπου ο Δίας έστειλε τον Ερμή, να αναθέσει στην Καλυψώ να τον απελευθερώσει.

Αυτό έχει μια ενδιαφέρουσα παρενέργεια, υπό την έννοια ότι exculpates τον ηθοποιό από την προσωπική ή την ηθική ευθύνη. Λόγω της επιρροής της διάθεσης, υπάρχει μια βαθιά αίσθηση στην οποία ο ηθοποιός δεν ελέγχει, ή δεν είναι «στον έλεγχο της,« ό, τι αυτός ή αυτή κάνει. Ελένη, για παράδειγμα, μπορεί να έχει "προκάλεσε" τον Τρωικό Πόλεμο, αλλά δεν ήταν της «βλάβης». Ο λόγος είναι ότι ήταν μέσα αρμοδιότητα της Αφροδίτης. Εκείνη έτρεξε με το Παρίσι, υπό την επήρεια της ερωτικής αγάπης, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται καμία ηθική ενοχή. Παρέμεινε «απαράμιλλη μεταξύ των γυναικών," προφανώς και ο Μενέλαος ήταν ευτυχείς να έχουμε την πλάτη της, μια δεκαετία αργότερα, κανείς το χειρότερο για φθορά.

Ο Τρωικός Πόλεμος πρέπει να ήταν φοβερή. Είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός πολιτισμού και χιλιάδες θανάτους, ένας εκ των οποίων ήταν η Ιφιγένεια, ανιψιά του Μενέλαου. Παρ 'όλα αυτά, αυτό που αποκαλύφθηκε ήταν απλά "κάτι που συνέβη" - ένα λειτουργικό αποτέλεσμα της πίστης του πολιτισμού στους θεούς της. Αν η κουλτούρα πίστευαν σε διαφορετικούς θεούς - ή ακόμα και πίστευαν στους ίδιους θεούς, αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά - το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, την Ορέστεια. Αισχύλος αφορά γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια φαινομενικά το ίδιο χρονικό διάστημα κατά προσέγγιση, όμως γράφτηκε αρκετές εκατοντάδες χρόνια μετά την Οδύσσεια, και έχει μια εντελώς διαφορετική προοπτική ντεϊστική.

Μόλις κάτω από την επιρροή της διάθεσης, δεν είστε αναμένεται να παραμείνει εκεί για πάντα. Εκτός αν φυσικά είστε η χρηματοδοτούσα θεός, δεν είστε «στην αγάπη» (Αφροδίτη) ή «σε πόλεμο» (Άρης), όλη την ώρα. Ωστόσο, δεν μπορείτε να επιλέξετε πού πας να, δίπλα (αν και, όπως φαίνεται από το περιστατικό Καλυψώ, μπορεί να είναι δυνατό, σε κάποιο βαθμό, για να αποφασίσει πότε θα πάμε να Segue έξω). Ολόκληρο το ταξίδι του Οδυσσέα », στην πραγματικότητα, καταδεικνύει τη ματαιότητα του χρησιμοποιώντας ένα χάρτη, ή ακόμη και με μια αίσθηση της κατεύθυνσης. Όταν προσγειώθηκε δίπλα εντελώς ήταν μέχρι τους θεούς (ή, τουλάχιστον, από τα χέρια του).

Ως επακόλουθο, δεν μπορεί κανείς να "επιλέξει" να είναι σε μια συγκεκριμένη διάθεση, ή "θα" τον εαυτό του έξω από αυτό, μία φορά σε αυτό. Αυτό είναι πάρα πολύ μέχρι να το θεό του κόσμου ιδιαίτερα όπου είστε. Υπό αυτή την έννοια, μια διάθεση είναι επίσης ένα ισχυρό εμπόδιο για την ελευθερία, ή την επιλογή. Δεδομένου ότι συνδέεται με ένα συγκεκριμένο θεό, ο οποίος με τη σειρά του συνδέεται με ένα συγκεκριμένο κόσμο, κάποιος πρέπει να είναι έτοιμη να αφήσει αυτόν τον κόσμο, προκειμένου να ξεφύγουν από τους περιορισμούς των συνδεδεμένων διάθεση του.

Πλουραλισμό του Ομήρου, ή πολυθεϊσμό, συνίσταται στο γεγονός ότι δεν προτιμούν ένα άλλο πάνω από τη διάθεση, ή τις κατατάσσουν ιεραρχικά. Στην πραγματικότητα, δεν τους κρίνουμε, ή ακόμα και να τα συγκρίνετε. Για τον Όμηρο, ο Κύκλωπας έχει κάθε κομμάτι τόσο του δικαιώματος να είναι στον κόσμο τους, όπως το κάνει Λωτοφάγους, στους δικούς τους.

II. Εισάγετε Χάιντεγκερ

Έτσι τι είναι εμείς να κάνει για όλα αυτά; Όπως με όλα τα θέματα Ντρέιφους, το σημείο εκκίνησης είναι ο Martin Heidegger. Τι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίζουν ως «καρτεσιανή αντίληψη" είναι ότι οι διαθέσεις είναι κάποιο είδος της ερμηνευτικής φίλτρο μέσω του οποίου βλέπουμε τον κόσμο. Πάρτε μια φωτογραφική μηχανή, για παράδειγμα. Αν βάλεις ένα φίλτρο μπροστά από το φακό, που επηρεάζει την υφή, τη φωτεινότητα, το χρώμα ή-ισορροπία του εικόνα που θα προκύψει. Τώρα φανταστείτε ότι είστε η κάμερα, τι παίρνετε μια φωτογραφία του είναι «ο κόσμος», και το συναίσθημα είναι το φίλτρο πάνω από το φακό. Αλλάξτε το φίλτρο, να αλλάξετε την εμφάνιση του κόσμου, είναι τόσο απλό.

Heidegger απορρίπτει αυτή την προσέγγιση. Αντίθετα, για τον ίδιο, διαθέσεις αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αυτό που αποκαλεί "το φόντο,« μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τον κόσμο, για να αρχίσει με. Χωρίς αυτά, ο κόσμος δεν είναι κατανοητή, ή για εκείνο το θέμα, ακόμη και αναγνωρίσιμος κόσμο "μας". Για να επιστρέψετε στην κάμερα, δεν υπάρχει κόσμος να δει χωρίς τη χρήση του φίλτρου, είναι ένα ουσιαστικό συστατικό της την ίδια την κάμερα (και η κάμερα με τη σειρά του είναι ένα στοιχείο του εξοπλισμού ενσωμάτωση των χρηστών του με τον κόσμο).

"Διαθέσεις ... δίνει την αίσθηση στον κόσμο Dasein και τον τρόπο με τον οποίο βρίσκει τον εαυτό Dasein σχετικά με τον κόσμο. Dasein πάντα «ανήκει» σε έναν κόσμο, που για πρώτη φορά στη δημοσιότητα από «διαθέσεις» υπόβαθρο ως ένα σημαντικό σύνολο στο οποίο κατοικεί Dasein, "Ratcliffe 289. ["Dasein" είναι το όνομα που έδωσε ο Χάιντεγκερ στην οντότητα που είναι-in-the-κόσμο και για τους οποίους το ζήτημα του «τι σημαίνει να είσαι" είναι απ 'όλα - και όχι μόνο "; ποιος είμαι εγώ», αλλά επίσης, «τι είναι ότι για κάτι (οτιδήποτε) για να είναι; "για να αρχίσει με.]

Μια συνέπεια της ύπαρξης-in-the-κόσμο είναι, είμαστε «συντονιστεί» με τρόπους με τους οποίους τα πράγματα και τρόπους δράσης θέμα μας. Είμαστε "βρίσκοντας πάντα τον εαυτό μας έχουν ήδη επηρεαστεί με κάποιο τρόπο ή άλλο ... Ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο επηρεάζονται βιώνεται ως διάθεση." Διάθεση "εκτελεί την οντολογική λειτουργία της το άνοιγμα ενός κόσμου,« Ντρέιφους, Χ. & Hall, Η. 12.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις στις οποίες μπορούμε να γυρίσει. "Όπως ο Heidegger χρησιμοποιεί τον όρο, διάθεση να ανατρέξετε στην ευαισθησία μιας εποχής (όπως η ρομαντική), η κουλτούρα μιας επιχείρησης (όπως επιθετική), την ιδιοσυγκρασία της εποχής (όπως ο επαναστατικός), καθώς και τη διάθεση σε μια τρέχουσα κατάσταση (όπως η πρόθυμοι διάθεση στην τάξη) και, φυσικά, η διάθεση ενός ατόμου, «Ντρέιφους, Χ. & Hall, Η. 12.

Θα ήθελα να επικεντρωθώ σε δύο από αυτές τις αισθήσεις της διάθεσης. Το πρώτο είναι αυτό που Ντρέιφους και Hall χαρακτηρίζουν ως «η ευαισθησία του σε ηλικία." Το δεύτερο είναι αυτό που ονομάζουμε «η διάθεση ενός ατόμου." Ο κύριος λόγος για τον οποίο ο χαρακτήρας του Οδυσσέα έχει παραμείνει ζωντανή σε όλη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού Είναι γιατί ο Όμηρος με επιτυχία αποστάζεται ή να συντεθούν αυτές τις δύο προοπτικές.

III. Δημόσια Διαθέσεις και Πολιτιστικό ευαισθησίες

"Δημόσια διαθέσεις ή πολιτιστικές ευαισθησίες» έπαιξε τον αποφασιστικό ρόλο »στη δημιουργία της διαδοχής του ξέφωτα που συνθέτουν την ιστορία της να είναι στη Δύση. ... [T] Γεια σου κάνουν δυνατή ιστορία, δίνοντας τα πάντα που δείχνει ένα συγκεκριμένο ήχο που σκέφτηκε τότε προσπαθεί να εκφράσει, «Ντρέιφους, Χ. & Hall, Η. 12. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτά συμφόρηση των εννοιών "πρακτικές υπόβαθρο," επειδή "παρέχει μια κατανόηση φόντο αυτό που έχει σημασία και τι έχει νόημα να κάνουμε, βάσει των οποίων μπορούμε να κατευθύνει τις ενέργειές μας. ... [Ένα διάστημα] με την οποία τα πράγματα και οι άνθρωποι μπορούν να εμφανίζονται ως mattering και ουσιαστικό για μας, "Dreyfus 351.

Αλλά από πού προέρχεται η εκκαθάριση από, και γιατί έχει σημασία; Δεν αποτελεί έκπληξη, οι Έλληνες είναι το κλειδί για την εξέλιξη των σχέσεων αυτών. Με τον όρο "Έλληνες", ο Heidegger σημαίνει προ-Σωκρατική Έλληνες - ας πούμε, γύρω από την εποχή του Ομήρου. Ήταν ο πρώτος, λέει ο Χάιντεγκερ, να βιώσουν την "έκπληξη, η βασική διάθεση του πρώτου αρχή." Είναι "χτύπησε και τους θαμπώσει," Haar 168.

Σύμφωνα με τον Χάιντεγκερ, το πιο σημαντικό πράγμα για αυτούς τους Έλληνες ήταν ο ναός. Ήταν εκκαθάριση τους, γιατί ", που πραγματοποιήθηκε μέχρι τους Έλληνες ό, τι ήταν σημαντικό" και "εκδηλώθηκε και επικεντρώθηκε" πρακτικές τους. Οι Έλληνες «ζούσαν σε ένα ηθικό χώρο των θεών, ηρώων, και τους δούλους, ένα ηθικό χώρο που έδωσε κατεύθυνση και νόημα στη ζωή τους», Dreyfus 353.

Αλλά ο ναός ήταν πολύ πιο ισχυρό από αυτό. "Θρησκευτική" ή οιονεί-θρησκευτικά θέματα δεν ήταν μόνο τομέα του. Ο λόγος είναι, οι Έλληνες "πρακτικές για να δει και ασχολείται με το ναό εναρμονιστεί με συγκεκριμένο τρόπο τις πρακτικές τους για την αντιμετώπιση σχεδόν οτιδήποτε άλλο στον κόσμο τους," Spinosa 210 (η υπογράμμιση δική μου). Ο ναός, και θεότητες της, ήταν «αυτοί που δίνουν τα πράγματα και τις καταστάσεις αίσθηση τους." Θα ελέγχεται "τον τρόπο τα πράγματα φαίνονται ... συναισθηματικά." Αποκάλυψαν ή να αποκαλυφθούν "πώς τα πράγματα και τους ανθρώπους θέμα συντονισμούς ή διαθέσεις," Spinosa 214. Οι "καθορίζει κάθε απαραίτητη συναισθηματική διάθεση από τον σεβασμό και την χαρά να πένθος και τον τρόμο,« Χάιντεγκερ 106. Οι θεοί που πραγματοποιήθηκε η εν λόγω αρχή στη ζωή των Ελλήνων, γιατί εκδηλώνεται αυτό που μοιράζονται. "Δεδομένου ότι μια τέτοια πολιτιστικό πρότυπο ... δημιουργεί και συντηρεί τον κόσμο τους, θα τους γεμίσει με αγάπη, υπερηφάνεια, σεβασμό και αφοσίωση," Spinosa 211.

"Εναρμόνιση" είναι ένας τρόπος να κάνει αίσθηση της εμπειρίας - «η έναρξη κατάλληλη διάθεση για να έχουν νόημα των πραγμάτων και των ανθρώπων," Spinosa 209. Δεδομένου ότι ακούγεται σαν ένα μουσικό όρο, ίσως ο καλύτερος τρόπος για να σκεφτούμε ότι είναι μια ορχήστρα όταν εγκαθίσταται σε αρμονία γύρω από ένα σημείωμα που παίζεται από τον επικεφαλής όμποε πριν από την έναρξη της συναυλίας συμφωνία. Παρά το γεγονός ότι η αναλογία δεν είναι τέλεια, σκεφτείτε το ναό ως το όμποε, και τους Έλληνες ως το υπόλοιπο των παικτών στην ορχήστρα. Να πάρει "εν αρμονία" - τόσο σημαντικό αν η ορχήστρα πρόκειται να ακούγεται από μακριά δεξιά - μόνο μπορεί να διευκολυνθεί μέσω της παρέμβασης του καταλύουν φιγούρα του όμποε. Έτσι, ο συντονισμός της κοινωνίας γύρω από ένα πολιτιστικό πρότυπο μόνο μπορεί να διευκολυνθεί μέσω της παρέμβασης μιας καταλύουν σχήμα.

Ο «θεός» με αυτή την έννοια είναι εξαιρετικά ισχυρό. Παίρνει πάνω από το "ό, τι η αντιληπτική υλικό είναι διαθέσιμο προκειμένου να εκφράσουν τη δύναμη της αίσθησης μιας συγκεκριμένης κατάστασης," ώστε να ελεγχθεί η «συναισθηματική πτυχή των κοινών νοημάτων." Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να «μεταμορφώσει καταστάσεις πραγμάτων," Spinosa 224. «Αντιληπτική υλικό" στο πλαίσιο αυτό μπορεί να είναι ήχοι, ή η ένταση του φωτός. Η «συναισθηματική πτυχή των κοινών εννοιών" είναι ο τρόπος που μια ομάδα ανθρώπων που κατανοεί ή κατανοεί την αντιληπτική υλικό. Ο "θεός" είναι το ένα αλληλεπιδρά με τους ανθρώπους - εστίαση και κατευθύνοντας την προσοχή τους, με την επιδέξια προσαρμογή της αντιληπτικής υλικό. Για μένα, τουλάχιστον, αυτό φαίνεται πολύ σαν ένα συναρπαστικό τι ρήτορας κάνει, ή ακόμα και η αίσθηση της κάθαρσης εμπνευσμένα από την ψήφιση της ελληνικής τραγωδίας.

Επιπλέον, «όταν ένας Θεός φέρνει του ή της ενέργειας για να φέρει σε κάτι, ο θεός αλλάζει τη δύναμη ή το είδος των συναισθηματικών χαρακτήρα του," 219 Spinosa. «Τα θεϊκά όντα έχουν την εξουσία σε άνθρωπο ή ζώο προκειμένου έτσι ώστε κοιτάζοντας τους σε μια κατάσταση που μπορεί να μετατραπεί," Spinosa 220 (η υπογράμμιση δική μου). Φανταστείτε, επομένως, ένα αντικείμενο στον κόσμο - ένα «πράγμα», αν θέλετε. Η εξουσία του Θεού είναι τόσο ισχυρή που, σαν μια τελευταία-ημέρα αλχημιστής, μπορεί να μετουσιώνονται ιδιότητες του πράγματος, ή, τουλάχιστον, ο τρόπος με τον οποίο το πράγμα θεωρείται. Για μένα, μια προφανής αναλογία είναι χριστιανική κοινωνία, όπου το ψωμί και το νερό θεωρείται κυριολεκτικά να αλλάξει στη σάρκα και το αίμα του Χριστού, μετά από (υπουργός) μεσολάβηση του ιερέα.

Αυτά είναι ισχυρά χαρακτηριστικά πράγματι. Η παρουσία των θεών μας επικεντρώνεται "στην πορεία τα πράγματα μας για να συγκεντρώσει τους, τον τρόπο που μας επιστήσει να θεωρούν τους με ένα συγκεκριμένο συντονισμός," Spinosa 216. Και αυτό είναι το πώς ο Οδυσσέας άρχισε να επηρεάζεται από αυτά. Ήταν αναρροφάται από την ατμόσφαιρα της κάθε κόσμο που συνάντησε, σαν να αλιεύονται σε μια Star Wars-όπως πορείας τρακτέρ. «[Τ] Hings επιστήσει την προσοχή μας με την εμφάνιση που λειτουργούν ως συναισθηματική παρακίνηση. Αυτή η πρόσκληση ... καθορίζει το κλίμα στην οποία θα διατεθούν για να ενεργήσει και τη δύναμη της διάθεση μας να δράσουμε, "Spinosa 217. Ο Οδυσσέας είναι έτσι ένα πρακτικό παράδειγμα για τους Έλληνες τη δική τους σχέση με τους θεούς τους (με τον ίδιο τρόπο ο Ιησούς είναι ο ontic ενσάρκωση του χριστιανικού θεού). Ο Οδυσσέας είναι κάποιος που μπορεί να καταλάβει, και να εκτιμήσουν, από τη δική τους σκοπιά. "Για τους Έλληνες του Heidegger, αλλαγή στην εμφάνιση των πραγμάτων ή συντονισμός μας συνέβη όταν ένας θεός τον-εαυτό του κοίταξε το πράγμα - έφερε του ή της ενέργειας για να φέρει σε αυτό - ή όταν ένας νέος θεός κοίταξε με διαφορετικό τρόπο," Spinosa 219. Ποια είναι ακριβώς αυτό που συνέβη στον Οδυσσέα, κάθε φορά που γενναία εισέλθει σε μια νέα παγκόσμια.

IV. Η διάθεση των Ατομική

Dreyfus είπε στους ακροατές του ότι ήταν σημαντικό να αποφεύγουν μια "ψυχολογική" ερμηνεία του Οδυσσέα, αλλά δεν είπε γιατί. Το αίτημά του κάνουμε φαίνεται ασυνεπής με άλλο σχόλιο του ότι μία από τις αισθήσεις του Heidegger της "διάθεσης" ήταν η "διάθεση ενός ατόμου." Δεν είναι "διάθεση" είναι το είδος της ψυχολογίας πράγμα είναι, ή θα πρέπει να είναι, περίπου;

Νομίζω ότι υπάρχει ένας τρόπος για να ξεκαθαρίσει τη σύγχυση αυτή. Dreyfus κρίνει μόνο ο Οδυσσέας με την ιδιότητά του ως χαρακτηριστικό-που αποκαλύπτει από τους κόσμους που επισκέπτεται. Απορρίπτει ερμηνείες του Οδυσσέα ανάλογα για την επάρκεια και τη ζωτικότητά τους σε έννοιες όπως το κίνητρο, την πρόθεση, η φιλοδοξία, ή αναρρόφηση - όλα τα ψυχολογικά γνωρίσματα ή χαρακτηριστικά. Ο λόγος φαίνεται να είναι αρκετά σαφής - αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τις πρακτικές υπόβαθρο (η "εκκαθάριση") της ομηρικής πολιτισμού.

Ακριβώς επειδή δεν είμαστε ενδιαφέρεται ιδιαίτερα στην ψυχολογική ερμηνεία, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψει την προοπτική του ο Οδυσσέας. Όμως, αντί να εξετάσει, για παράδειγμα, ασυνείδητες προθέσεις του, αντί να χρειάζεται να τον βλέπουν ως την επανάληψη ή συγκεκριμενοποίηση της οντολογικής προτιμήσεις του πολιτισμού του. Σε Χάιντεγκερ-ESE, πρέπει να υιοθετήσουμε μια «ontic" προοπτική ("ontic" είναι μία ελληνική λέξη που σημαίνει προέρχονται Χάιντεγκερ αφορά συγκεκριμένα όντα, σε αντίθεση με τρόπους που είναι σε γενικές γραμμές).

Έτσι, όταν ο Οδυσσέας εμπίπτει στην ξόρκι του "διάθεση", αυτό δεν σημαίνει ότι αναπτύσσει μια ψυχολογική κατάσταση, προέρχονται από το εσωτερικό ο ίδιος, ή ασυνείδητες σκέψεις και τα συναισθήματά του. Αντίθετα, είναι ένα μέσο, ​​ή ένα πλοίο, για την έκφραση της βούλησης του θεού του κόσμου που κατοικεί, όμως παροδικά. Είναι, αν θέλετε, σε έναν τρόπο ύπαρξης, προς, ή ακόμη και για σεβασμό, ότι ο Θεός.

Και είναι αυτή η προσοχή στη θεία ταμπεραμέντο που με τη σειρά του εξασφαλίζει τη συνεχή ύπαρξη του Οδυσσέα. «Ο πρωταρχικός λόγος που επιβιώνει μόνο τη δοκιμασία των περιπλανήσεων, ενώ όλα χάνονται άνδρες του είναι ότι πιο τιμά ανελλιπώς τις προειδοποιήσεις και τις οδηγίες των θεών," Bloom 19. Πρώτον και κύριον, μεταξύ αυτών ήταν η Αθηνά, ο οποίος προστατεύεται από τον, κυρίως Ποσειδώνα. Οι όροι μιας τέτοιας σύμβασης είναι εξαιρετικά απλή - θα πιστεύουν σε μένα, και εγώ θα πάω στη δουλειά για σας. Αν σταματήσουν να πιστεύουν σε μένα, από την άλλη πλευρά, τότε θα πάψουν να υφίστανται, οπότε δεν θα είναι σε θέση να σας κάνει πολύ καλό.

Μια τέτοια σύμβαση, επίσης, βρίσκεται, μεταξύ άλλων τόπων, στην Κυριος διαθήκη γίνεται με τον Μωυσή στο όρος. Σινά. Οι αρχαίοι Ισραηλίτες "είχε υποσχεθεί να προσκυνήσουν τον Κυριον μόνος ... και, σε αντάλλαγμα, είχε υποσχεθεί ότι θα είναι άτομα με ειδικές του και να απολαύσετε μοναδικά αποτελεσματική προστασία του," Armstrong 23.

Μια πτυχή της συμφωνίας για Γιαχβέ είναι ότι οι αρχαίοι Ισραηλίτες σταματήσετε να λατρεύουν όλες τις άλλες ενοχλητικά θεών που κρέμονται γύρω, ιδίως, Βάαλ, ο θεός κάτοικος της γης της Χαναάν. Μπορείτε να πείτε αυτό ήταν ένας όρος υλικό της σύμβασης για το Γιαχβέ, επειδή ένα μέρος του της συμφωνίας διατυπώνεται στην υποβλητική όρους όπως «πίστη» και «πίστη». «Ο Θεός ποτέ δεν θα, κατά τη διάρκεια της Βίβλου, έτσι ώστε να δεχθεί κατ ' πολλές λέξεις οι τυχόν υποχρεώσεις που του επιβλήθηκαν από την ανθρωπότητα. Ωστόσο, θα επιβάλλουν υποχρεώσεις από τον εαυτό του σε συνάρτηση με αυτούς που επιβάλλει στην ανθρωπότητα και, από αυτή τη διαδικασία, θα κινηθεί από τη σφαίρα του καθαρά αυθαίρετη και στη σφαίρα των οριοθετούνται και νόμιμη, "Miles 121.

Αν σκεφτόταν για τους αρχαίους Έλληνες, και ούτε ο Οδυσσέας ούτε ο Μωυσής, ο Heidegger κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα. "Ακριβώς όπως, για Χάιντεγκερ, που εξαρτάται από τον άνθρωπο το ίδιο κάνει και θεία δύναμη," Spinosa 212 (η υπογράμμιση δική μου). «[Τ] ο ναός δεν κάνει τη δουλειά της στην απομόνωση,« Σπινόζα 213. Αντίθετα, εξαρτάται από την αμοιβαία αλληλεπίδραση μεταξύ της θείας και της θνητής - αν θέλετε, ανάμεσα στο οντολογικό, και το ontic.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο λόγος του σημερινού πολιτισμού δεν πιστεύει στους θεούς, ή πιστεύει σε αυτά λιγότερο, είναι απλή. Όπως Merlin λαμβάνοντας άδεια του Κάμελοτ Αρθούρου, απλά έχουν αποσυρθεί οι ίδιοι, γιατί σταμάτησαν να πιστεύουν σε αυτά. Με άλλα λόγια, "οι πρακτικές μας δεν ας δούμε προσαρμόζοντας. Είμαστε αυτοί που σκοτώνουν τους θεούς, "Spinosa των 211 (2000). Αν αυτό είχε προοπτικές του Οδυσσέα, που θα είναι σε ένα μεγάλο σωρό προβλήματα, αυτό είναι σίγουρο.

Απορρίφθηκε Β. Ψυχολογική προοπτικές

Όπως είπα και στην αρχή αυτού του δοκιμίου, πολλοί άνθρωποι έχουν δώσει αυτό το θέμα ένα σωρό σκέψης. Richard Κάλντγουελ, για παράδειγμα, έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο Η προέλευση των Θεών - μια ψυχαναλυτική μελέτη της ελληνικής θεογονικός Μύθος. Κάλντγουελ είναι επιρρεπείς να πούμε τα πράγματα όπως, θα πρέπει να θεωρούν τα ομηρικά έπη "δεν είναι τόσο μυθική εκδόσεις μιας κοσμικής πραγματικότητας, αλλά ως κοσμικό σύμβολα μιας ψυχολογικής πραγματικότητας," Κάλντγουελ 128. Ο λόγος για τον οποίο η ελληνική αντηχούν μύθους »οφείλεται στην παραγωγή τους από την καθολική ανθρώπινη εμπειρία, ασυνείδητα θυμόμαστε, της αρχέγονη ικανοποίηση, την απώλεια, την επιθυμία και στην πρόωρη παιδική ηλικία," Κάλντγουελ 131.

Λογαριασμό Κάλντγουελ δεν είναι disinteresting, αλλά όχι ιδιαίτερα επεξηγηματικές, είτε. Μεγάλο πρόβλημα του είναι, δεν μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ αυτών των ψυχολογικών παραγόντων που επηρεάζουν ένα συγκεκριμένο άτομο, και μια εικονική μύθο με πολιτιστική σημασία. Ο μόνος τρόπος θα ήταν σε θέση να το πράξει, είναι με την επίδειξη συγκεκριμένου συγγραφέα του μύθου είχε ορισμένες ψυχολογικές ανησυχίες, ή ήταν υπό ορισμένες ψυχολογικές συνθήκες, οι οποίες με τη σειρά του επηρέασε τη σύνθεση του μύθου, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ο πρώην . Αυτή η απεικόνιση με τη σειρά του αντήχησαν μέσα στους αιώνες με άλλα βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση των προσώπων, μοιράζονται παρόμοιες ανησυχίες.

Με άλλα λόγια, αν Κάλντγουελ μπορεί να δείξει κάτι σαν τον πατέρα του Ομήρου εγκατέλειψαν την οικογένειά του, όταν ο Όμηρος ήταν νέος, και ο Όμηρος το παιδί είχε τραυματιστεί από το γεγονός και αποφάσισε να γράψει μια ιστορία γι 'αυτό, όπου η έρευνα για τον πατέρα είναι ένα σημαντικό θέμα, τότε Κάλντγουελ θα δικαιούται να αρχίσουμε να κάνουμε ψυχολογική ισχυρισμούς σχετικά με την Οδύσσεια. Αλλά δεν μπορούν - τίποτα εναντίον του προσωπικά - αλλά απλά δεν μπορεί να γίνει. Και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο "ψυχολόγος" αναγνώσεις των μύθων είναι εγγενώς αμφιβόλου - που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην οντολογική-ontic διάκριση. Είναι πολύ πιο επεξηγηματική αν «ξεφύγουμε από την έννοια του υποκειμένου» και «σκέφτονται για τις μορφές που λαμβάνει τις ανθρώπινες κοινωνίες, χωρίς να ριζώσει" την ανάλυση "κατά την εξέταση των ατόμων,« Μύλοι 4.

Δεν έχει καν νόημα πραγματικά να σκεφτούμε την τελευταία ως ένα περίεργο είδος αλληγορία για την πρώην. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, Norman Ο. Μπράουν, ο οποίος πήρε ο ίδιος ασχολείται με την αναμόρφωση του Freud "σε μια ευρύτερη γενική θεωρία της ανθρώπινης φύσης, του πολιτισμού και της ιστορίας, που θα διατεθεί από τη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας στο σύνολό της, ένα νέο στάδιο στην ιστορική διαδικασία του ανθρώπου που έρχεται να γνωρίσει τον εαυτό του, "Brown xi. Αργότερα, Μπράουν ισχυρίζεται "η δουλεία όλων των πολιτισμών στην πολιτιστική τους κληρονομιά είναι μια νευρωτική συστολή» και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ότι «προκύπτει» ότι «μια θεωρία της ιστορίας πρέπει να αγκαλιάσει μια θεωρία της νεύρωσης," Μπράουν 12.

Δεύτερη πρόταση του Μπράουν, όμως, δεν «ακολουθεί» από την πρώτη. Στην πραγματικότητα, είναι μια πλήρης μη sequitur. Πιο σοβαρά, είναι δύσκολο ακόμη και να επισυνάψετε λογικό νοήματα στις λέξεις που χρησιμοποιεί. Η ιδέα του Ομήρου κάθονται να ανησυχείτε για τη μητέρα και ο πατέρας του μπορεί να είναι διασκεδαστικό, αλλά δεν παρέχει επαρκή βάση για την ανάλυση της Οδύσσειας.

Ένας άλλος δράστης είναι ο Joseph Campbell. Στο βιβλίο του Ο Ήρωας με τα Χίλια Πρόσωπα, Κάμπελ ανέλυσε αυτό που αποκάλεσε το "ταξίδι του ήρωα» - ένα υπαρξιακό ταξίδι περιλαμβάνει περισσότερες διακριτές φάσεις. Ο Οδυσσέας, λέει ο Κάμπελ, είναι η παραδειγματική παράδειγμα ενός ήρωα σε ακριβώς το είδος της αναζήτησης που περιγράφει.

Το σημαντικό πράγμα για λογαριασμό της Campbell είναι ότι είναι όλα για τον ήρωα, και από την πρώτη-πρόσωπο προοπτική του ήρωα. Είναι η συνείδηση ​​του ήρωα που μεταμορφώνεται από μελέτες και αποκάλυψη. Η κουλτούρα στην οποία οι ζωές ήρωας - κατά την οποία ο ίδιος ρίχνει - παραμένει ατάραχος από αυτήν την αλληλεπίδραση.

Χάιντεγκερ θα διαφωνούν πλήρως με την προσέγγιση αυτή. "Δεν υπάρχει ήρωας,« είναι τι θα έλεγε ο Heidegger, αν από «ήρωας» εννοούμε κάποιο είδος ισχυρογνώμων, αυτοδημιούργητο ατομική, ξεκίνησε την περιπέτεια, που πετάχτηκε ενάντια αδιαπέραστη κόσμο. Ποια φαίνεται να είναι το μοντέλο της Campbell.

Αντ 'αυτού, ο Heidegger θα έλεγα, "Ένας πολιτισμός παίρνει τους ήρωες που του αξίζει", γιατί οι ήρωες δημιουργούνται από τον πολιτισμό, τους δίνεται σημασία και τον ορισμό από τον πολιτισμό, που εστιάζουν τις πρακτικές του πολιτισμού, και μόνο μπορούν να γίνουν κατανοητές κατά τόπο του πολιτισμού ή μήτρα των σημασιών φόντο. Ο χαρακτήρας του Οδυσσέα σίγουρα μπορεί να θεωρηθεί ότι ένα άτομο κάτω από την έλξη της ισχυρές δυνάμεις πέρα ​​από τον έλεγχό του - οι διαθέσεις των θεών. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο ontic προοπτική της οντολογική πραγματικότητα του πολιτισμού από τον οποίο προήλθε, και δεν έχει τίποτα να κάνει με την εγωκεντρική έννοιες όπως το «ταξίδι αυτο-ανακάλυψης," "αναζήτηση για προσωπικό νόημα," και τα παρόμοια.

Στη συνέχεια υπάρχει ο Καρλ Γιουνγκ και τη θεωρία των αρχετύπων και του συλλογικού ασυνειδήτου. Μπορεί ο Οδυσσέας να νοηθεί ως εφαρμογή μιας αρχέτυπο, η ίδια μια εκδήλωση του "συλλογικό ασυνείδητο" (οτιδήποτε που είναι);

Η απάντηση είναι, "όχι". Όπως εκφράζεται από τον Jung, το συλλογικό ασυνείδητο δεν "οφείλει την ύπαρξή της στην προσωπική εμπειρία και ως εκ τούτου δεν είναι μια προσωπική εξαγορά." Μάλλον, είναι «ένα δεύτερο ψυχικό σύστημα μια συλλογική, παγκόσμια και απρόσωπη χαρακτήρα οι οποίες είναι οι ίδιες σε όλα τα άτομα, "κάπως σαν ένστικτο. It "που αποτελούνται κυρίως από αρχέτυπα», το οποίο είναι ένα είδος "μοτίβο" "παρουσιάζουν πάντα και παντού." Αυτοί με τη σειρά του "δεν ήταν ποτέ στη συνείδηση ​​και ως εκ τούτου ποτέ δεν έχουν αποκτηθεί ξεχωριστά, αλλά οφείλουν την ύπαρξή τους αποκλειστικά και μόνο στην κληρονομικότητα. "Γιουνγκ 42, 43 (1968).

Τι σημαίνει ο Jung εδώ από "κληρονομικότητα" πραγματικά είναι "εξέλιξη". "Ότι ο Φρόιντ επέμεινε ότι το ασυνείδητο ήταν εντελώς προσωπικές και ιδιαίτερες για την ατομική και αποτελείται από καταπιεσμένες επιθυμίες και τις τραυματικές μνήμες, Γιουνγκ υποστήριξε ότι υπήρχε ένα επιπλέον στρώμα φυλογενετική ( το «συλλογικό ασυνείδητο»), η οποία ενσωματώνεται το σύνολο ψυχικό δυναμικό της ανθρωπότητας, "Stevens 75.

Δεδομένου ότι η περιγραφή αυτή καθιστά σαφές, Jung είναι επίσης off-the-σήμα. Αν και οι όροι "συλλογικό ασυνείδητο" και "αρχέτυπο" σίγουρα ακούγεται ελπιδοφόρο, την πηγή τους αποδεικνύεται ότι δεν είναι το φόντο των πολιτιστικών πρακτικών, αλλά μάλλον, "εξελικτική πιέσεις» ότι «είχε καθορίσει τις βασικές δομές και λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχής," Stevens 74. Αυτό, επίσης, είναι μια μορφή psychologism. Διαφέρει από τον Φρόιντ, μόνο στο επίπεδο της κλίμακας.

Ένας άλλος Οδυσσέας-σαν ταξίδι είναι ότι του Λεοπόλδου Μπλουμ στο εύστοχα ονομάστηκε-Οδυσσέα του James Joyce. Γεμάτη με ομηρική υπαινιγμός, Τζόις περπατά ουσιαστικά οι παίκτες του, μέσω καθενός από κόσμους του Οδυσσέα. Αλλά αν χαρακτήρες του μολύβδου (και ρητή) συγκρότημα εσωτερικό, συναισθηματική ζωή, θα ήταν λάθος να χαρακτηρίσει τον Οδυσσέα ως ψυχολογικό μυθιστόρημα. Αντίθετα, σε όλες φωτεινότητα και τη ζωντάνια τους, οι χαρακτήρες του είναι καλύτερα κατανοητή ως πλάσματα του χρόνου και του κόσμου που κατοικούν, και έχουν νόημα μόνο στο πλαίσιο αυτό. Σε αντίθεση, ας πούμε, τους χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκι, δεν είναι "καθολική" με τα κίνητρά τους ή πάθος. Αντ 'αυτού, είναι «τοπικά» και «τοπικιστική» με την κουλτούρα του Δουβλίνου, στην Ιρλανδία (και σε συγκεκριμένη ημερομηνία - 16 Ιουνίου 1904). Για το λόγο αυτό, νομίζω ότι πρέπει να πάρει Τζόις την Heidegger-Dreyfus "σφραγίδα έγκρισης", ενώ ο Campbell και Jung είναι πολύ πιο αμφίβολη.

Αναφορές

Άρμστρονγκ, Κ., Μια Ιστορία του Θεού (1993).

Bloom, Η., Ομήρου Οδύσσεια (1996).

Καφέ, Ν., Ζωή ενάντια στο θάνατο (1959).

Caldwell, Ρ., Η Καταγωγή των Θεών - μια ψυχαναλυτική μελέτη της ελληνικής θεογονικός μύθου (1989).

Campbell, J., Ο Ήρωας με τα Χίλια Πρόσωπα (1949).

Ντρέιφους, Χ., "μηδενισμός, Τέχνη, Τεχνολογία, Πολιτική,« Ο σύντροφος του Καίμπριτζ στην Χάιντεγκερ (2d ed. 2006).

Ντρέιφους, Χ. & Hall, Η., "Εισαγωγή", ο Heidegger: Μια κρίσιμη Reader (1992).

Haar, Μ., "Συντονισμός και σκέψη,« Χάιντεγκερ: Μια κρίσιμη Reader (1992).

Χάιντεγκερ, Μ. (Tr. Schuwer, Α. & Rojcewicz, Ρ.), Παρμενίδης (1992).

Joyce, Ι., Οδυσσέας (1914).

Jung, Γ. (Tr. Χαλ, Ρ.), «Η έννοια του συλλογικού ασυνειδήτου», τα αρχέτυπα και το συλλογικό ασυνείδητο (2d ed. 1968).

Μάιλς, J., ο Θεός - Μια βιογραφία (1996).

Μύλοι, Σ., ο Michel Foucault (2003).

Ratcliffe, Μ., "συντονισμός του Heidegger και η νευροψυχολογία του συναισθήματος," 1 Φαινομενολογία και Γνωσιακές Επιστήμες (2002).

Σπινόζα, Γ., «Χάιντεγκερ για Living Θεών», ο Χάιντεγκερ, Αντιμετώπιση και Γνωσιακές Επιστήμες (2000).

Stevens, Α., «Τα αρχέτυπα," Το εγχειρίδιο του Γιουνγκ Ψυχολογίας (2006).