Φαινομενολογική Ψυχολογία

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σχέση ανάμεσα σε αυτό που έχουμε έρθει για να καλέσετε τον "εαυτό" και το "μυαλό" και τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αυτός ο κόσμος αποτελείται από «πολιτισμός» μας - όχι με την έννοια της όπερας ή συμφωνικής, αλλά το ιστορικό των υποθέσεων και των συμβάσεων που καθιστούν δυνατό για μας να κατανοήσουμε τα πάντα. Εμείς δεν θα είναι σε θέση να υπάρχουν σε οποιοδήποτε ουσιαστικό τρόπο χωρίς αυτό. Επηρεάζει βαθιά αντίληψη μας για το ποιος και πού βρισκόμαστε. Είναι η ίδια επιβάλλει σε εμάς αν θέλουμε ή όχι. Έχοντας πει αυτό, δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο για τον οποίο κάποιος έχει την κουλτούρα που έχουμε, εκτός από αυτό έχουν περάσει γύρω για μια στιγμή. Οι άνθρωποι που ζουν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου έχουν διαφορετικές στάσεις, προσανατολισμούς και προοπτικές. Έθιμά τους, τα πρωτόκολλα και οι διαδικασίες διαφέρουν σημαντικά.

Αλλά αυτό είναι μόνο μέρος της ιστορίας. Εμείς κατοικούν αυτόν τον τόπο που ονομάζουμε «γη» και τα βιολογικά-εξελιχθεί πλάσματα. Είμαστε neurochemically προδιάθεση στην εξουσία τον πολιτισμό και την εξουσία. Ο κύριος λόγος για την εξουσία και εξαναγκασμό του σε εμάς είναι ότι επειδή είναι ο τρόπος που είμαστε. Έτσι, ενώ μπορεί να έχουμε διαφορετικές κουλτούρες ανθρώπινη ανάγκη μας για τον πολιτισμό είναι η ίδια. Πολιτισμοί έχουν διαφορετικές ουσιαστικά αποτελέσματα, ακόμη και την εμπειρία μας προκύπτει από την ίδια ανθρώπινου γονιδιώματος.

Η σχέση μεταξύ του πολιτισμού και των προσώπων που το κατοικούν οδηγεί σε μια περίεργη πρόβλημα. «Πολιτισμός» δεν υπάρχει στο κενό. Κάθε κοινότητα καθαυτή αποτελείται από τα άτομα που είναι (ή ήταν) τα μέλη της. Ο πολιτισμός δεν θα (και δεν μπορούσε) να υπάρχει χωρίς εμάς. Στο πλαίσιο αυτό ο καθένας μας υπάρχει σε ένα περιβάλλον που δεν είναι εξ ολοκλήρου δικής μας.

Ποια θέτει το ερώτημα του πώς ο πολιτισμός έρχεται για να αρχίσει με. Μία από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις είναι οι δραστηριότητες των μεμονωμένων ατόμων που γίνονται, ή που έχουν μετατραπεί σε, πολιτιστικά πρότυπα. Δεν έχει υπάρξει ποτέ ότι πολλά από αυτά - ένα μόνο πρέπει να λάβει μια φανταστική αναλογία του αριθμού των ατόμων που αναφέρονται στα βιβλία της ιστορίας κατά το σωρευτικό πληθυσμού του κόσμου.

Για καλύτερα ή χειρότερα αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν ήδη παραδοθεί σε μας ως πολιτιστική determiners ή διαιτητές. Όχι ως «deciders" ή "έννοια-conferrers", επειδή αυτό συνεπάγεται ήξεραν τι έκαναν, και η οποία δεν μπορεί να συμβαίνει.

Όποιος ήταν λίγοι αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν να ερμηνευθεί υπό τον καθορισμό ενός στυλ του πολιτισμού, και εμείς οι υπόλοιποι υποχώρησαν στο βήμα. Ιστορικά, στο δυτικό πολιτισμό, τουλάχιστον, πίστευαν ότι είχαμε "εαυτό." Από τη στιγμή που είχαν προηγούμενο-setters, τι σκέφτηκαν ήταν σημαντικό, άσχετα με το πόσο περίεργη μπορεί να έχουν. Θα κυλούσε προς τους υπόλοιπους από εμάς, από τη μεσαιωνική δουλοπαροικία στην ελισαβετιανής ευγενή. Κάποιοι νόμιζαν ότι είχαν τον εαυτό, και είπε εμάς τους υπόλοιπους. Έτσι, οι υπόλοιποι από εμάς έκανε, επίσης.

Αυτή η περίεργη αντίληψη έχει εμπνεύσει άτομα να δημιουργήσουν μεγάλα έργα τέχνης - ή για να γίνει φρικτό δικτάτορες. Είναι επίσης υπεύθυνος για πολλά μπερδεμένη σκέψη. Ευφάνταστο έννοια του εαυτού μας επιδεινώνει neurochemically που προκαλούνται διαταραχές της διάθεσης όπως η κατάθλιψη και η μανία. Σε ακραίες περιπτώσεις, έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις όπως η σχιζοφρένεια.

Έχει, επίσης, μας έκανε να έρθει να σκεφτεί η έννοια του πολιτισμού (ή ακόμα και την ιδιαίτερη κουλτούρα μας) είναι ένα «έμφυτη» χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτό δεν είναι έτσι. Ανθρώπινα πολιτισμός έχει εξελιχθεί επειδή είμαστε διατεθειμένοι να neurochemically αυτό, όχι επειδή έχουμε σκεφτεί για αυτό ή με κάποιο τρόπο "θέλησε" να σε ύπαρξη. "Έμφυτο" απλά είναι ένα παράγωγο στοιχείο της "μυαλό".

Ο σημερινός κόσμος διαφέρει αισθητά από εκείνη πριν από 50 χρόνια, για να μην αναφέρω ένα ή δύο αιώνες. Ο πολιτισμός είναι ακόμα πρωταρχικό constitutor και εμείς, ως άτομα που ζουν σε αυτό εξακολουθεί να είναι neurochemically προδιάθεση για τα αποτελέσματά της. Είδωλα μας εξακολουθεί να είναι το ίδιο είδος ανθρώπων. Ακόμη και τα μέσα με τα οποία γίνονται εγκαινιάστηκε παραμένουν ουσιαστικά αμετάβλητα.

Το πίσω μπρος-ένταση μεταξύ του πολιτισμού και των μεμονωμένων νευροχημεία, όμως, έχει γίνει επιδεινώνεται από τους οδηγούς, όπως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης - συμπεριλαμβανομένων τόσο "συμβατικών" και "νέες τεχνολογίες" - έχει πάρει το ρυθμό. Έχει επίσης τροποποιηθεί η σχέση μεταξύ πολιτιστικών εικόνες μας και εμάς σε μια λεπτή αλλά διάχυτη τρόπο. Ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει, η οποία, είναι τα πιο σημαντικά πολιτιστικά είδωλα που κινούνται από νευροχημικές κίνητρα και ανταμοιβές. Πολλοί από αυτούς μπορεί να είναι βαθιά ψυχικά.

Έτσι η δική μας είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, αλλά μια σύνθετη πάρα πολύ. Αντλεί από διάφορους κλάδους όπως η γεωλογία, η νευροφυσιολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία, θεολογία, αισθητική και κλασικών σπουδών. Διαφωνούν για τις περισσότερες πτυχές του, implausibly υπερβάλλουν ή mischaracterize θέσεις του άλλου και να καλούν ο ένας τον άλλο όνομα. Προέρχεται στο αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την αρχαϊκή του Ισραήλ, η οποία κατά κάποιο τρόπο έχει μετατραπεί σε σύγχρονη ποπ κουλτούρα (1). Η πρώτη είναι το θεμέλιο για το πού βρισκόμαστε σε, τώρα? Και οι τελευταίοι είναι που είμαστε σε, τώρα. Αν μη τι άλλο αυτό το κάνει για την έντονη συζήτηση.

Σημειώσεις τέλους

(1) Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ ', πνευματικού ηγέτη της Καθολικής Εκκλησίας, συμφωνεί. "Ένα από τα αγαπημένα θέματα του Βενέδικτου είναι ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός προέρχεται από την επαναπροσέγγιση μεταξύ ελληνικής φιλοσοφίας και θρησκευτικών πεποιθήσεων, μεταξύ Αθήνας και της Ιερουσαλήμ», «παπική Ιερά Εξέταση,« Wall Αγ. Ι. (Ιαν. 17, 2008). Ο Πάπας Βενέδικτος μερικές φορές αναφέρεται ως "Προκαθήμενος Ανώτατο," της Εκκλησίας, η οποία δίνει μια ενδιαφέρουσα συστροφή στην εξελικτική θεωρία.